Μυκάλης 5 Νέα Σμύρνη, ΤΚ 17123 | Τηλ. 210 9340344 | Email: info@danceforever.gr

FLAMENCO

Μια τέχνη που μοιάζει με άσβεστη φωτιά: άλλοτε σιγόκαιει σαγηνευτικά και άλλοτε φουντώνει, γεμάτη δημιουργικές αντιθέσεις που ποτέ δεν σταματούν να σε καλούν να ανακαλύψεις τα μυστικά τους, τις μορφές τους, τα χρώματα τους.Η φλόγα του Flamenco δεν θα σβήσει ποτέ.

Η πιο έντονη παρουσία στη σάρκα του Flamenco είναι το πάθος.Ο έρωτας κι ο θάνατος, πάντα παρόντες, σε περιμένουν στην επόμενη φράση της μουσικής. Η καταπίεση και η σκλαβιά θα γίνουν ξέσπασμα και λεφτεριά.
Ο κατατρεγμός, ο διωγμός και η πείνα θα γίνουν ικανοποίηση. Ο σαρκασμός, η περηφάνια, η ντροπή… όλα ντύνονται με το άσβεστο πάθος, γίνονται τραγούδια και χορός, επιφωνήματα ηχηρά, χτυπήματα των χεριών μέχρι που καίγονται οι παλάμες, γοερός σπαραγμός, βουβός λυγμός μίας κιθάρας που φλέγεται από την ένταση και το πάθος.
Το Flamenco είναι ένα μεγαλειώδες είδος τέχνης, περίτεχνο και αριστοτεχνικό με έντονα λαϊκό χαρακτήρα και ολοφάνερες σχέσεις με την παράδοση και την βαριά κληρονομιά της γενέτειρας του, της Ανδαλουσίας.

Το Flamenco, παρ’ όλο που γνώρισε άνθιση στην Ισπανία, προέρχεται από έναν ινδικό, νομαδικό λαό που μετανάστευσε στην Ισπανία τον 15ο αιώνα.
Στη νέα τους πατρίδα οι Ινδοί μετανάστες συγκεντρώθηκαν και περιορίστηκαν σε γκέτο και, παρ’ όλο που αυτά τα μέτρα ήταν σκληρά, συνέβαλαν στη διατήρηση των παραδοσιακών ινδικών χορών και ασμάτων.

Αν και η προέλευση της ονομασίας του χορού δεν είναι γνωστή, τελικά η λέξη «Flamenco» ταυτίστηκε με τη λέξη «τσιγγάνος», επειδή έτσι αποκαλούσαν οι ντόπιοι τους ινδούς μετανάστες οι οποίοι ζητιάνευαν.
Η ισπανική κοινότητα ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική κουλτούρα των τσιγγάνων το 1782 όταν ο βασιλιάς της Ισπανίας παραχώρησε κάποια δικαιώματα και ελευθερίες στους τσιγγάνους. Οι ντόπιοι υιοθέτησαν τη μουσική και τους χορούς των τσιγγάνων στους οποίους πρόσθεσαν το πάθος, τον ερωτισμό και τον δυναμισμό που χαρακτηρίζουν το ισπανικό ταμπεραμέντο.

Το Flamenco έφτασε στο αποκορύφωμά του κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα με τη διοργάνωση γιορτών όπου χορευόταν αποκλειστικά ο συγκεκριμένος χορός.